Opvliegers, nachtelijk zweten, prikkelbaarheid, dikker worden, slaapproblemen, lusteloosheid, urineverlies, hoofdpijn, rimpels, huidproblemen, ruim bloedverlies, droge vagina en minder zin in seks, om maar eens een paar van de meest voorkomende klachten te noemen.
Bijna alle klachten heb ik al een keer gehad. En sommige duren voort. Zoals rimpels. Heel oneerlijk. Ben ik eindelijk zo ver dat ik meer dan tevreden ben met mijn lijf, krijg ik rimpels. En dan niet van die sexy kraaienpootjes maar het diepere lijnenwerk.
Slaapproblemen kan ik momenteel weer van mijn lijstje schrappen. Zo ook de opvliegers en het nachtelijk zweten. Al veroorzaakt die laatste zo nu en dan nog een nat bed.
Sporten heeft de bekkenbodem een boost gegeven, dus de Tena lady komt mijn huis niet in. Nu ben ik zo wie zo tegen de Tena lady en de Tena lady mevrouw; dat is iemand die ik heel hard van haar berg af wil rossen maar dat is een ander verhaal.
Die droge vagina en het minder zin in seks daar moeten we het wel even over hebben. Ik stel voor dat we van dit soort thema’s een normaal gesprekonderwerp gaan maken. Je hoeft dit gesprek niet per se met de bakker te voeren maar wel met je vriendin, zus of moeder. Want wie anders dan de vrouwen die jou zijn voorgegaan, kunnen je beter vertellen hoe het zit? En je geruststellen. Dat het normaal is. Dat je meer tijd mag nemen tussen de lakens. Dat je echt niet opgedroogd raakt. Dat droogte niet hetzelfde is als geen zin of behoefte hebben.
Dat het een hormonaal iets is. Iets met eieren die op raken, hormonen die verminderen en balansen die verschuiven. Normaal dus en overkomt ons vrouwen allemaal.
Wat we elkaar ook niet vertellen is dat die zin in seks plots weer kan toenemen. Dat je je partner tegen een muur aan wil drukken en nu, direct, hier, genomen wil worden of wil nemen. Kan beide kanten uit.
Niet te volgen voor partners. Bereid je voor op schaapachtige blikken.
Gevolgd door een vreugdevolle reactie.
En nog iets anders; dat dikker worden is ook niet nodig. Eerlijk is eerlijk, het lichaam verandert wel. Nu ben ik 5 kilo zwaarder dan ik vijf jaar geleden was maar aan mij grotendeels de keuze of het hierbij blijft of niet.
De overgang is een periode die ik een paar jaar geleden vervloekte. Alleen al boeken met titels als; ‘Spiritueel door de overgang’, ‘Stralend door de menopauze (volkomen foutief gebruik van de definitie, ook dat nog eens)’ en ‘De overgang als bron van kracht’ leverde ongenadige furie op.
Opmerkingen van artsen als ‘de overgang hoort er nu eenmaal bij’ vulde mij met moord neigingen.
Nog steeds trek ik bovenstaande titels slecht, maar ik heb een aantal van de boeken gelezen en het viel mee. Een punt staat bijna in al die boeken. Er vindt een verschuiving plaats.
En dat klopt. Mijn perceptie is verschoven. Was ik voorheen vooral dienstbaar aan de wereld om mij heen, ben ik nu het middelpunt van mijn wereld geworden.
En wat een opluchting is dat.
Ik zorg als ik dat wil.
Ik geef als ik dat wil.
Ik vrij als ik dat wil.
Droogte of geen droogte.